Home La Llamada

La Llamada

Chámome Santiago Fernández González e son dunha parroquia do concello de Touro que se chama Turces.

Nacín no seo dunha familia normal, que non é especialmente relixiosa, pero o que si fixeron meus pais foi levarme a misa e o catecismo os domingos, ata mais ou menos os dezaseis anos. No catecismo facía de todo menos atender, incluso era como un castigo para mín, pero un día a catequista nunha explicación,  dixo algo que me interesou sobre as misións e os misioneiros. A partir dese día empecei a poñer atención as explicacións dos temas, pero o que máis me chamaba a atención era que, o que ela dicía,  como o dicía, saíalle de dentro.

Pasaron algúns anos  e fíxenme catequista, non deixando de interesarme pola misión e os misioneiros, sobre todo seguía as revistas de Aguiluchos e Mundo Negro que publicaban os misioneiros Combonianos. Sen darme conta empezou en min una sensación de que a miña vida podía ir por ahí, atraíame moito, era unha vida de entrega, pero  esa idea facíame feliz. Pero pensaba para  min mesmo que podia ser  unha ilusión, e deixei pasar o tempo.

Fun o instituto, levaba unha vida como un mozo normal, saía os fins de semana, pero esa idea estaba ahí dando voltas por dentro, as veces con máis forza, outras veces con menos.  Seguín coa miña vida sen facer moito caso, pero o que si tiña claro e que quería ser feliz, e pensaba, “cando acabe os estudios serei feliz”, acabeinos e non o era, “pois entonces cando atope traballo e teña os meus cartos serei feliz”, atopeino  e estiven traballando nove anos, nun traballo no que  estaba contento, bos compañeiros,  independencia económica, pero no que me faltaba algo, algo polo que eu estaba incompleto.

 Non sei  como, un día pasoume pola cabeza a idea de ser cura, teño que recoñecer que nunca antes me pasara esa idea pola cabeza, pero agora sí. Pouco a pouco esa idea foi callando máis e máis en min,  ata que me decidín, pero ¿Cómo dicilo na miña casa?, ¿Qué pensarían de min no traballo, os meus compañeiros? ¿Adaptarse a vida do seminario? Deixar o traballo, e se despois dun tempo non era o meu…Todo eran medos, pero seguín a diante, non quería que o medo me paralizara,  pensei, “agora ou nunca,” todos os problemas, medos e incertidumes solucionáronse case sen darme conta . Levo agora cinco anos no Seminario Mayor Compostelano, e podo afirmar con toda certeza, que: ¡¡¡ SON FELIZ !!!, que foi a decisión máis difícil da miña vida ata o momento, pero estou seguro de estar  no sitio correcto, que atopei o meu sitio na vida, en resumo que atopei a miña vocación, ser cura. Vocación que sempre leva un dentro, pero vai envolta de misterio, pero o que me pide Xesús é responder, non querer entendelo todo.

Social Widgets powered by AB-WebLog.com.